z Papuę Nową Gwineę i Republikę Wysp Fidżi, uważam, że fakt ten zasługuje na nasze poparcie, ponieważ umowa ta pozwoli na otwarcie europejskich rynków na lokalne produkty, a z drugiej strony - na stopniowe otwarcie rynków tych krajów na produkty europejskie. Mam nadzieję, że stosunki między państwami Pacyfiku a UE będą się rozwijały i będą zacieśniane, i że zostanie przy tym zagwarantowane poszanowanie specyfiki poszczególnych obszarów oraz uwzględnione zostaną szczególne potrzeby najuboższych. Ten rodzaj mechanizmu handlowego powinien być zatem wykorzystywany, przy czym należy pamiętać o potrzebach rozwojowych państw, które podpisały umowę, i wykorzystywać ten mechanizm jako narzędzie spełniania tych potrzeb. Kompleksowa umowa, która może zostać zawarta w przyszłości, nie powinna pomijać kluczowych kwestii wymienionych w rezolucji: 1) negocjacji w sprawie praw własności intelektualnej; 2) przejrzystości zamówień publicznych; oraz 3) przyznawania wiz pracowniczych.
David Martin
na piśmie - Moja rezolucja, która towarzyszy procedurze udzielania zgody na przyjęcie umowy przejściowej o partnerstwie między Unią Europejską a krajami Pacyfiku, dobitnie świadczy o tym, że Parlament - mimo iż cieszy się z tej przejściowej umowy o partnerstwie, która obejmuje tylko Fidżi i Papuę Nową Gwineę - uważa, że we wszelkich działaniach na rzecz zawarcia pełnej umowy o partnerstwie należy uwzględnić wszystkie 14 państw Pacyfiku. To ważne z punktu widzenia solidarności regionalnej, spójności i integracji.
Nuno Melo
Umowy o partnerstwie gospodarczym między UE a krajami Pacyfiku muszą mieć na celu wzmocnienie stosunków handlowych, zrównoważonego rozwoju i integracji regionalnej, przy jednoczesnym promowaniu dywersyfikacji gospodarczej i ograniczaniu ubóstwa. Choć obecnie umowę podpisały wyłącznie Papua Nowa Gwinea i Republika Wysp Fidżi, jest to ważny krok ku przyszłemu rozwojowi gospodarczemu tego regionu, który obejmuje 14 państw i ma k