lle nederlaag heeft geleden.
In het licht van dit recente precedent en in afwachting van een reële balans van de vorige ronde, moeten wij wachten en mogen wij ons niet halsoverkop in onderhandelingen storten waarvan het nut nog moet blijken en waarbij voor de Europese Unie blijkbaar niet dezelfde spelregels gelden als voor onze belangrijkste partner en concurrent, de Verenigde Staten. De Commissie ijvert ervoor om de Europese Unie snel aan deze onderhandelingen te laten deelnemen, maar dan zijn de lidstaten niet meer vrij. De Commissie verlangt de steun van de lidstaten omdat die in het kader van de voorafgaande onderhandelingen al gebruik gemaakt zouden hebben van hun prerogatieven inzake soevereiniteit.
Hoe zit het nu eigenlijk? De Commissie beschikt over een mandaat dat al het resultaat is van een intergouvernementeel compromis. Zij moet evenwel onderhandelen en dus concessies doen ten opzichte van dit mandaat. Hoe zullen geschillen beslecht worden? Is er een lijst met gebieden die onaantastbaar zijn en een andere lijst met zaken die wel opgeofferd mogen worden? Als de wensen van de Commissie worden ingewilligd, zal het werkterrein van de WTO bijna alle menselijke activiteiten behelzen en zal een wereld gecreëerd worden waar alles handelswaar is, ook onze openbare diensten en onze cultuur. Mag dan verzwegen worden dat onze eigenheid op het gebied van onderwijs en volksgezondheid of ons solidariteitsstelsel dit niet zouden overleven?
Welke strategie zal de Commissie volgen, in de veronderstelling dat bovengenoemd plan niet of niet meer gewijzigd kan worden? De speciale gezante van president Clinton voor de handel, mevrouw Barchawski, die in de geschillen inzake bananen, GMO's en Amerikaans rundvlees voor Washington een overwinning heeft behaald, heeft zich tot de Amerikaanse zakenkringen gewend, en die hebben haar een gedetailleerd document van 31 bladzijden met hun desiderata overhandigd. Kunnen wij hier iets soortgelijks tegenover stellen? Wij zijn van oordeel dat alleen de lidstaten in staat zijn een adequ