ntu Europejskiego: Mam tu na myśli gwarancje dostosowania obecnych procedur komitetowych do nowej procedury, uprawnienia kontrolne Parlamentu i Rady, utworzenie komitetu odwoławczego pod przewodnictwem Komisji oraz zamieszczenie klauzuli przeglądowej umożliwiającej ocenę skuteczności procedury.
Moja końcowa uwaga dotyczy ostatniej przeszkody w negocjacjach: włączenia wspólnej polityki handlowej w zakres przyszłego rozporządzenia. Choć ostateczne porozumienie dopuści przyjmowanie zwykłą większością głosów środków antydumpingowych w 18-miesięcznym okresie przejściowym, to po jego upływie środki takie będą przyjmowane większością kwalifikowaną. Takie rozwiązanie jest efektem trudnego kompromisu, lecz jestem przekonany, że spełnia ono zarówno oczekiwania przemysłu, jak i egzekutywy europejskiej, pozbawiając decyzje o charakterze technicznym ryzyka niebezpiecznego upolitycznienia.
Gianluca Susta
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Zupełnie nie zgadzam się z ostatnimi przedmówcami. Osobiście uważam, że omawiany środek godzi w priorytety Parlamentu oraz jest sprzeczny z duchem traktatu lizbońskiego.
Około 70% porozumień z Radą zawieramy w pierwszym czytaniu, lecz nie rozumiem pośpiechu, by przyjąć w pierwszym czytaniu środek tak delikatnej natury jak ten, jako że dotyczy on wykonania traktatu lizbońskiego, który rozszerzył nasze uprawnienia, szczególnie w dziedzinie polityki handlowej. Wszczynając postępowania antydumpingowe przechodzimy od zasady obiektywności i pewności prawnej do zasady interwencji państw członkowskich - taki może być rezultat układu między Komisją a państwami członkowskimi.
Uważam zatem, że jest to krok wstecz, tak samo jak automatyczne dostosowanie starego systemu komitologii do obecnego systemu w dziedzinie rolnictwa, bez określenia ram czasowych, co wzmacnia rolę Parlamentu.
Nierozsądnie byłoby zatem spieszyć się z osiągnięciem porozumienia z Radą w pierwszym czytaniu, ponieważ my także ponosimy ryzyko 