de publieke opinie in onze landen achter een Europees veiligheidsbeleid staan, dan moeten zij overtuigd zijn van onze wil en van ons vermogen om onszelf van het noodzakelijke instrumentarium te voorzien.
In de tweede plaats gaat het om onze geloofwaardigheid tegenover onze Amerikaanse NAVO-partners en onze bondgenoten die geen lid zijn van de Unie. Als wij willen dat zij ons serieus nemen, dan moeten we daar wat voor doen. Dat betekent dat wij onze militaire slagkracht moeten vergroten. Als wij dat serieus aanpakken, dan zullen onze bondgenoten ook eerder bereid zijn om hun middelen met ons te delen.
In de derde plaats is ook onze internationale geloofwaardigheid in het geding. We moeten laten zien dat we in staat zijn te reageren als zich een crisis voordoet waarbij misschien niet direct ons overleven op het spel staat, maar wel iets dat net zo belangrijk is: ons morele gehalte, het morele niveau dat wij als Europeanen handhaven.
Ik denk dat het veel effectiever is om onze waarden, onze manier van leven, onze vrijheden en ons welzijn samen te beschermen dan dat ieder land dat alleen doet.
Ten slotte, geachte afgevaardigden, moeten we ook in onszelf geloven. We kunnen dit doel niet bereiken als we er niet duidelijk, energiek en met overtuiging naar streven.
Ik wil echter benadrukken dat veiligheid zich niet alleen tot militaire aspecten beperkt. Dat is overduidelijk. De Europese Raad van Keulen droeg de Raad op om alle aspecten van veiligheid te onderzoeken, met het oog op de versterking en de coördinatie van alle niet-militaire middelen waarmee op crisissituaties kan worden gereageerd. Het Finse voorzitterschap heeft wat dat betreft buitengewoon werk verzet. Het resultaat daarvan is een verslag over niet-militaire crisisbeheersingsinstrumenten dat aan de Europese Raad van Helsinki zal worden aangeboden. Ik denk dat het heel belangrijk is om dit werk voort te zetten. We moeten aan mechanismen werken waarin het hele scala, het hele spectrum van crisisbeheersingsinstrumenten besloten ligt, variërend van strikt hu