 zijn vermogen het hardst te schreeuwen en te bluffen of uit zijn vermogen de tegenstander uit te schakelen. Nietzsche lijkt inderdaad radicaal voor die oplossing te willen kiezen: net zoals onze huidige denkwijzen ontstaan zijn doordat andere denkwijzen eenvoudig uitstierven (II: 109; 119), zo moet in de toekomst een grote opvoedende leer de Lebensfähigsten sterken en de Weltmüden breken. "Ich will den Gedanken lehren, welcher vielen das Recht gibt, sich durchzustreichen, den grossen züchtenden Gedanken" (IV: 236). Zo beschrijft Nietzsche bijvoorbeeld de triomf van zijn leer van de eeuwige wederkeer: Die zukünftige Geschichte: immer mehr wird dieser Gedanke siegen,und die nicht daran Glaubenden müssen ihrer Natur nach endlich aussterben! Nur wer sein Dasein für ewig wiederholungsfähig hält, bleibt übrig (IV: 243). Dit is echter een paradox: enerzijds gelooft Nietzsche namelijk dat de waarheid zo hard is dat de zwakkelingen die aangetast zijn door het socratisch-christelijk moralisme-virus eraan ten gronde moeten gaan; anderzijds gelooft hij niet dat er een waarheid is: zijn leer overwint namelijk niet door haar waarheid, maar door haar vermogen diegenen uit te roeien die haar niet uithouden (IV: 232). "Meine Philosophie bringt den siegreichen Gedanken, an welchem zuletzt jede andere Denkweise zugrunde geht" (IV 234). De vraag is dan echter hoe Nietzsche kan weten dat het precies de sterken zijn die onder zijn leer zullen opbloeien. En als er geen waarheid is, hoe kan Nietzsche dan weten dat de waarheid hard is? Als moralen alleen maar creaties zijn, hoe kan Nietzsche dan weten dat de socratisch-christelijke moraal oorspronkelijke verhoudingen heeft omgekeerd en verzwakkend en verziekend werkt? Een klein onderzoek in Nietzsche's Nachlass leert ons dat Nietzsche er zelf niet in slaagde uit de paradoxen los te komen die zijn visie impliceren. Zowel ten opzichte van waarheid als ten opzichte van wetenschap formuleert Nietzsche tegenstrijdige uitspraken. Om te beginnen met de waarheid: enerzijds lezen we dat